اعرابی :

 

اعرابی خدای به او داد دختری           کودک زیبا روی همچو پری

او دخت را به سنت ننگ می شمرد      دست جهل با آن بی گناه چه کرد

جهل چه زشتی ها که نکرده است       جان آدمی را جهل آزرده است

جهل باید بر عقل سوار شود             وانگهی جاده ی ظلم هموار شود

آنجا که جهل باشد ناروا سهل است     شور بختی بشر همه از جهل است

هرجا جهل باشد خرد آنجا نیست        در جهل هیچ استدلال و بنا نیست

جهل و زشتی دو جنس همزادند         جاهلان لاجرم همه بربادند

مرد غرید به زن طفل را عور کند     تا برد او را زنده به گور کند

در میان اعرب پدر سالار است       زن مطیع است و فرمان بردار است

مادر رنگ رو باخته و پریش         چگونه  بر کند دل از فرزند خویش

اینجا اما ولی امر پدر است              در باور ولی مادر رهگذر است

مرد ازجنس خاک و خاک دان است    زن ساخته ازسرشت شیطان است

والیانند که زن را خوار می شمارند     مرد را برتر از زن می انگارند

مادر نوازش طفل را بهانه کرد           گیسوان کودکش را شانه کرد

پیراهن برون کرد از تن فرزند           جگرش پاره شد از درون بندبند

زلفان کودک را بیاراست چو حور       آماده کردش برای زنده به گور

صبر کردند تا شب فرا رسید             تیرگی آمد و بر زمین گسترید

مادر ببوسید لب های گوشه جگر       آنگاه بسپردش دست پدر

پدر طفلک را پا به پا برد                او را با خود سوی صحرا برد

پدر سوی بیابان گشت روان             طفل لخت از پیش دوان دوان

رسیدند آن دو به صحرای عور         به جایی که نبودش فرق بینا و کور

پدر فرزند را روی خاک نشاند           بیل آورد و کلنگ پیش کشاند

پدر با بیل و کلنگ زمین را می کند     طفل خاک گور را با دست می ستاند

عرب سخت بر زمین تاخته بود         فرزند به یاری پدر شتافته بود

گور آماد و محیا شد                      پدر بر فرزند بی حیا شد

جسم لاغرش را در قبر نهاد            بر رویش خاک ریخت همچو باد

جان کودک در میان قبر بسوخت       نگاه ناباور سوی پدر دوخت

پدر فرزند را خاک کرد با شتاب       طفل بمرد با سوالهای بی جواب ...

چنین است رسم جاهلان در مرام      گور عزیز خویش کنند و سلام

جاهل خود جانیست بالفطره           هیچ نداند سره از ناسره

غریب درجدال تنگاتنگ               می زند بر هر خاشاکی چنگ

او نداند که ذات باتلاق آنست         که هر کوششی در آن بر بطلان است

ستمگر گر گوی ظم برباید            بر حیمه ی سوختن خویش افزاید

جهل خود دردیست بی درمان         جاهل نه زمان شناسد نه مکان

جهل بالاترین رنج بشر است         جاهل آلتی در دست ستمگر است

جاهل تیغیست در دست ظالمان        مگس افتد در دام عنکبوتان

ستمگر بی جاهل ناتوان است          ستم ظالمان از جاهلان است

جاهلان آنگاه که دعوی جاه کنند       در جهالت خون ها به پا کنند

 

                                  استاد کیومرث امیری کله جویی (لک امیر)